6 Ocak 2010

Boşluk


İçimde acımı,mücadelemi,yenilgimi,umutmu var bilemedim.Ne yapmam gerek,kimden yardım almam gerek onu da bilemedim.Bu yardımlar beni rahatlatıcak mı onu hiç hiç bilemedim.....
Ayaklarımın üzerinde,kimseye muhtaç olmadan durmak istiyorum.Engelliyorlar.Hani derler ya "insanın bi ailesi vardır,başkada kimsesi yoktur"...YALAN!!!!
Benim ailem falan yok.Artık bitti...!
Erkek arkadaşımın olması hata mı??İşte o (annem) hata olarak bakıyor.Ve de dünyanın en büyük hatası.Ona söyleyerek aptallığın en büyüğünü yaptım.
Ayrılmak istedim...Yapamadım.Çünkü sevdiğim bi insanın hayatında kötü bir iz bırakmak istemem.Eğer ayrılsaydık o da ben de mahvolurduk.
Korkuyorum gelecekte onlar gibi olmaktan....
Sevdiğime çekinmeden sırtımı dayayabilirim.Ama eğer öyle yaparsam ağaç devrildiğinde yaprakta savrulup gider.Aslında o kadar ihtiyacım varki,gözlerimi kapatım sonsuza kadar sarılmaya...
Ve artık karar verdim,emin olduğum bir şeye "Benim AİLEM ...."

2 yorum:

  1. cadiiii
    bunlari sana yazarken
    aaaa siktir beeee gibi birsey duymaktanda korkarak yaziyorum ama
    (ben olsaydim bu yaslarda bole yapardim cunku )
    insan baska birine asik olabiliyor baska bir bebek dogurabiliyor ama insanin ailesi sadece 1 kere ve birtane var
    ailemle iliskilerim sosyologlarin bitirme tezlerine konu olur ama atamiyorsun daha az seyler paylasmayi dene
    nacizane kucuk bir tavsiye

    YanıtlaSil
  2. yok yok niye öyle diyeyim :)
    Bende senin gibi düşünüyordum ama artık değil.Bi şeyler bittimi bitiyormuş:S
    Aaaa insanlara karşı güvenimi kırma yahu :)

    YanıtlaSil