23 Ekim 2009

Üzgün,Çok Üzgün


En çok yazınca rahatlıyorum.Birinin beni dinlemesi rahatlatmıyor.
Erkek arkadaşım en çok kokunu merak ediyorum dedi.O an aklıma babam geldi,kokusu nasıl diye.
En son ne zaman sarıldık onu bile bilmiyorum.O kadar eski yani.Bu 1-2 yıl değil 9-10 yıl kadar uzun bi süre.
Çok büyük bi eksiklik benim için.Küçükken benim için çok özeldi.Şimdi ise hiçbi şeyim....
Anladım ki kimseyi sevemem ben.
Kimseyi istemiyorum,hiç kimseyi...

5 yorum:

  1. yapma böylee topla kendini hayat gerçekten de herşeye rağmen çok güzel. bak yanında sana destek olacak birileride varmış sevgilin gibi ben de o da yok :D ama umrumda bile değil dik durmak gerek hayata tutunmak gerek hele bir bitsin okulum diyorum gerisi kalır arkada parasal sorunu da aştın mı herşey düzelir.

    YanıtlaSil
  2. çok sağol böyle demen bile beni mutlu etti :) birbirimizi tanımasakta en azından neler hissettiğimizi biliyoruz tekrar tekrar sağol cat:))

    YanıtlaSil
  3. sıkıntılı ve üzgün günlerimiz hatta yıllarımız oluyor ama herseye rağmen mutlu olmayı ve hayata karşı gülümsemeyi hepimiz hak ediyoruz. seni mutlu görmek bir blogdaş olarak hepimizi mutlu edecektir. mutlu günlere. bu arada yeni teman çok hoş. hayat herkesi can alıcı noktasından vuruyor.

    YanıtlaSil
  4. tamamen anlık bi psikoloji , insan zaman zaman yaşıyor böyle şeyler.geçiyor sonra.ta ki bi sonraki güçsüz hissettiğin ana kadar.herkeste olduğu gibi.

    YanıtlaSil